Mimo niezwykłej odporności na głód, urazy, trucizny itp. żółwie cierpią jednak na różnego rodzaju dolegliwości. Dotyczy to zarówno okazów dzi- kich jak i żyjących w terrarium. Teoretycznie żółwie hodowane w domu mają znacznie większe szanse na dożycie matuzalemowego wieku, jak i na lepszy stan zdrowia, niż ich pobratymcy żyjący na wolności. W praktyce jednak nieodpowiednie warunki bytowe, niewłaściwe odży- wianie i zaniedbywanie podstawowych zasad terrarystyki prowadzi do wielu schorzeń, odbijających się na kondycji zwierzęcia, a nawet kończących się jego śmiercią. Zazwyczaj trudno jest wystarczająco wcześnie dostrzec ze- wnętrzne objawy choroby. Żółwie cierpią w milczeniu, a ich wielka wy- trzymałość pozwala na długotrwałe znoszenie złych warunków życia i cho- rób. Jednak gdy siły obronne organizmu zostaną poważnie naruszone, ko- nieczne jest leczenie, a powrót do zdrowia trwać może długo. Sprawdza się tu więc, częściej niż w przypadku innych zwierząt, zasada, iż łatwiej zapo- biegać niż leczyć. Ze względu na specyficzną przemianę materii u żółwi leki podajemy na ogół w dość długich odstępach czasu (zwykle co 48 godzin), wydłużamy natomiast czas samej kuracji. Chorego żółwia należy odizolować, najlepiej w terrarium kwarantanno- wym o prostym wystroju, ale z niezbędną kryjówką, gdzie żółw będzie mógł odpoczywać. Osobne terrarium (akwarium) zapewni zwierzęciu spo- kój i ułatwi zachowanie higieny. Choroby żółwi są specyficzne tylko dla gadów i częściowo płazów, nie przenoszą się więc na człowieka (i odwrotnie). Wyjątkiem jest Salmonella, przenoszona niekiedy przez żółwie, którą zarazić się można poprzez od- chody zwierzęcia. Niezbędne jest więc zachowanie podstawowej higieny przy kontaktach z żółwiami. Dotyczy to szczególnie dzieci. Ponieważ wyspecjalizowanych klinik weterynaryjnych zajmujących się zwierzętami egzotycznymi jest niewiele, bardziej pomocny od zwykłego we- terynarza okazać się może doświadczony terrarysta lub herpetolog z ogrodu zoologicznego.